Szybko milkną fanfary. A bywa i tak, że jakaś zastosowana z rozmysłem technika "rozmywania" zasług nie pozwala cieszyć się ich brzmieniem.

Pewnie to dobrze, że coraz rzadziej mam czas na rozmyślanie. Pracy coraz więcej, a „życia” tak mało...

Jeśli kiedykolwiek czułam potrzebę studiowania zasad dobrego przywództwa, to ten czas jest właśnie teraz. Szybko zmieniającym się polskim szkołom bardzo potrzebni są skuteczni liderzy.

Przywództwo oglądane z daleka wydaje się dość łatwe. Bo jak z daleka czuć brzemię wszelkiej odpowiedzialności, dostrzegać nienormowany czas pracy koncepcyjnej, organizacyjnej, motywacyjnej, poświęcanej na zdobywanie coraz to nowej wiedzy, rozwój umiejętności etc.? A ten, kto jest na pierwszej linii frontu, najłatwiej może być trafiony.

Niezależnie od wszystkiego trzeba myśleć długofalowo. Wychodzić poza wyznaczony horyzont, ponad kłopoty dnia dzisiejszego i bilans kwartalny. Kluczem pozostaje wizja. I pytanie: Co jeszcze należałoby zrobić, by sprostać wyzwaniom? Myślę: Gdy kolana się uginają, to...uklęknij na nich.

Gwałtownie potrzeba przywódców i tak naprawdę wszyscy nimi jesteśmy na swoich terytoriach. Aczkolwiek nie wszyscy mamy predyspozycje Kubicy by ścigać się jak w Formule 1, lekceważyć szkody czynione sobie oraz innym. I dobrze...

Idę za przykładem dobrych przywódców, czerpię wiedzę z doświadczeń zdobytych w działaniu, mam odwagę i intuicję, szanuję ludzi. I czasem się modlę: Panie, chroń mnie przed zadufaniem, myśleniem o swej ważności, mądrości i nieomylności, niechęcią do zmian, wystawianiem swego ego ponad własną kieszeń. Ty wiesz Panie, że chcę mieć, chociaż kilku przyjaciół:)